Napar z mięty pieprzowej organiczny

Codzienny napar:
Użyj 1–2 łyżeczek suszonych liści mięty pieprzowej na 250 ml filiżankę gorącej wody. Przykryj i parz przez 10–15 minut.

Mocniejszy napar o działaniu leczniczym:
Użyj tej samej ilości i pozostaw zioła do zaparzania na co najmniej 1 godzinę lub dłużej, aby wydobyć głębiej działające związki roślinne.

Pij na ciepło lub po ostudzeniu, o dowolnej porze dnia.

- Produkt certyfikowany ekologicznie
- Certyfikowane rolnictwo ekologiczne (certyfikat AB)
- Pochodzenie surowców: Francja
- Kraj produkcji: Francja

Ekologiczne liście mięty pieprzowej (Mentha × piperita)

Mięta pieprzowa (Mentha × piperita) nie jest w ścisłym sensie dziką, pradawną rośliną. To naturalny mieszaniec mięty nadwodnej (Mentha aquatica) i mięty zielonej (Mentha spicata), który – jak się uważa – pojawił się spontanicznie w Europie, najprawdopodobniej w Anglii. Pierwszy jednoznaczny opis naukowy pochodzi z końca XVII wieku, gdy angielski botanik John Ray w 1696 roku uznał ją za odrębną roślinę. Od tego momentu mięta pieprzowa szybko zdobyła swoje miejsce zarówno w ziołolecznictwie, jak i w codziennym życiu.

Na długo przed tym, zanim nadano jej formalną nazwę, rośliny z rodzaju mięta były już głęboko wpisane w ludzką kulturę. Starożytni Egipcjanie wykorzystywali miętę w preparatach leczniczych i środkach wspierających trawienie, o czym świadczą papirusy medyczne sprzed ponad 3000 lat. Grecy i Rzymianie cenili miętę za jej zdolność do wspomagania trawienia po obfitych posiłkach i często podawano ją podczas uczt. Rzymscy przyrodnicy, tacy jak Pliniusz Starszy, pisali o pobudzającym wpływie mięty na umysł oraz o jej przydatności przy dolegliwościach żołądkowych i bólach głowy.

W średniowieczu mięta pieprzowa i inne mięty stały się podstawowymi roślinami w europejskich ogrodach klasztornych. Mnisi uprawiali je na toniki trawienne, do odświeżania oddechu oraz łagodzenia dyskomfortu żołądkowego. Stosowano je również do oczyszczania powietrza w pomieszczeniach i maskowania nieprzyjemnych zapachów w czasach, gdy higiena była ograniczona. W renesansie mięta pieprzowa była już na stałe obecna w europejskich zielnikach jako środek na „wiatry w żołądku”, nudności i napięcie nerwowe.

Rozkwit znaczenia mięty pieprzowej jako ważnej rośliny leczniczej przypadł na XVIII i XIX wiek, gdy udoskonalono techniki destylacji, a olejek eteryczny z mięty pieprzowej stał się szeroko dostępny. Anglia stała się centrum uprawy mięty pieprzowej, a później dołączyły do niej Stany Zjednoczone – szczególnie Michigan oraz region Pacific Northwest. Jednocześnie napar z mięty pieprzowej pozostawał domowym remedium, cenionym za łagodne, a zarazem skuteczne działanie na trawienie i ogólne samopoczucie.

W różnych kulturach mięta pieprzowa niezmiennie kojarzona była z klarownością, świeżością i ulgą. Niezależnie od tego, czy stosuje się ją jako prostą herbatę, wsparcie trawienia po posiłkach, czy kojący napar w okresach zmian sezonowych, jej rola zaskakująco niewiele zmieniała się na przestrzeni czasu. Dziś mięta pieprzowa kontynuuje tę tradycję jako jedno z najbardziej zaufanych i najczęściej stosowanych ziół leczniczych na świecie – dowód na to, że reputacja niektórych roślin nie rodzi się z trendów, lecz z wieków niezawodnego zastosowania.

Nie zaleca się stosowania w przypadku nadwrażliwości na miętę pieprzową.

50g