Napar z lukrecji organiczny, 100g

Dodaj zalecaną ilość korzenia lukrecji do szklanego lub porcelanowego dzbanka albo kubka. Zalej zioła gorącą wodą (maksymalnie 80°C), stosując 150–250 ml na filiżankę lub 14–18 g na litr wody (około 4–5 łyżek dziennie).

Przykryj i pozostaw do zaparzenia na 5–10 minut, od czasu do czasu delikatnie mieszając. Przed wypiciem przecedź.

Tradycyjnie suszony korzeń lukrecji był również używany jako naturalny patyczek do żucia, ceniony za przyjemny smak i korzyści dla higieny jamy ustnej. Można go zetrzeć i wykorzystać w kuchni, przygotować jako odwar lub stosować zewnętrznie w formie okładu, aby pomóc ukoić podrażnioną skórę.

- Produkt certyfikowany ekologiczny
- Certyfikowane rolnictwo ekologiczne (certyfikat AB)
- Pochodzenie surowców: Hiszpania
- Kraj produkcji: Hiszpania

100% organiczny korzeń lukrecji – Glycyrrhiza glabra

Dawkowanie wyłącznie dla dorosłych.\nUnikać długotrwałego stosowania.\nPrzeciwwskazane u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym oraz niewydolnością serca. Kobiety w ciąży nie powinny przekraczać dawki 3 g na dobę.\nNie stosować przez dłuższy czas.

Przechowywać z dala od źródeł ciepła i wilgoci.

Lukrecja (Glycyrrhiza glabra, czyli „słodki korzeń”) była stosowana nieprzerwanie od ponad 4000 lat – w kulturach, które rzadko zgadzały się co do czegokolwiek… poza tym, że ten korzeń warto było zachować.

W starożytnej Mezopotamii i Egipcie lukrecja była już ceniona. Pojawia się w jednych z najstarszych znanych tekstów medycznych, a co niezwykłe, korzeń lukrecji znaleziono w grobowcu Tutanchamona – złożony tam, by towarzyszyć mu w zaświatach. Egipcjanie przygotowywali z lukrecji słodki napój zwany mai sus, ceniony za orzeźwienie i ukojenie gardła – praktyczne nawet w pustynnym upale.

W Tradycyjnej Medycynie Chińskiej lukrecja (znana jako Gan Cao) stała się jednym z najważniejszych ziół w całej farmakopei. Rzadko stosowano ją samodzielnie; zamiast tego zyskała reputację „wielkiego harmonizatora”. Wykorzystywano ją do równoważenia receptur, łagodzenia działania silnych ziół, wspierania trawienia i wzmacniania ogólnej witalności. Do dziś pojawia się w dużym odsetku klasycznych chińskich formuł ziołowych.

Tymczasem w medycynie greckiej i rzymskiej lekarze tacy jak Hipokrates, Dioskurydes i Galen pisali o lukrecji w kontekście komfortu oddechowego, trawienia i wytrzymałości. Mówi się, że rzymscy żołnierze zabierali korzeń lukrecji na długie marsze, by gasić pragnienie i podtrzymywać siły – to starożytna forma funkcjonalnej żywności na drogę.

W tradycji ajurwedyjskiej w Indiach lukrecja (Yashtimadhu) była ceniona za swoje właściwości odżywcze, kojące i odmładzające, szczególnie w odniesieniu do przewodu pokarmowego, układu oddechowego i głosu. Uważano, że wspiera zarówno siłę fizyczną, jak i jasność umysłu.

W średniowiecznej Europie lukrecja stała się stałym elementem klasztornych ogrodów. Mnisi uprawiali ją nie tylko jako roślinę leczniczą, lecz także jako naturalny słodzik – na długo przed tym, zanim rafinowany cukier stał się powszechny. W czasach renesansu lukrecja była już mocno zakorzeniona w europejskim ziołolecznictwie, a później trafiła do syropów, pastylek i naparów.

Uderza nie tylko to, jak długo lukrecja była używana – ale jak konsekwentnie. Na przestrzeni kontynentów i stuleci ludzie niezależnie odkrywali te same cechy: działanie kojące, równoważące, delikatnie wzmacniające i zaskakująco wszechstronne.

Lukrecja nie jest rośliną dramatyczną ani efektowną. Nie krzyczy. Stabilizuje. I właśnie ta cicha niezawodność sprawiła, że przetrwała każdy cykl mód medycznych, jakie ludzkość zdołała wymyślić.

100g